Çocuğun birisi bal yiyince vücudunda yaralar çıkıyormuş, ama bir türlü bal yemeyi de bırakamıyormuş. Ailesi, çocuklarının bal tutkusunu önleyebilmek için hekimlere gitmişler, tedbirler uygulamışlar, ama nafile!

Sonunda, tavsiye üzerine, Ebu Hanife Hazretlerine gitmişler.

İmam Ebu Hanife, sorunu dinledikten sonra çocuğun ana ve babasına; “Kırk gün sonra gelin” demiş.

Anne ve baba buna bir anlam veremese de çaresizlik içinde mecburen geri dönmüşler. Kırk gün geçtikten sonra tekrar Ebu Hanife Hazretlerinin huzuruna varmışlar.

İmam-ı Âzam, çocukla kısa bir görüşme yaptıktan sonra ona; “Bundan sonra bal yeme evlâdım!” demiş. Sonra da çocuğun ailesine dönüp; “Tamam, gidebilirsiniz.” demiş.

Anne-baba şaşkınlık içinde; “Bu mudur yani?” dermişçesine birbirine bakmışlar. Öyle ya, kırk gün bekleyip de sonunda sadece bir cümle duymak, anlaşılır bir durum değilmiş.

Fakat karşılarındaki zat da devrin en büyük alimi… Sıradan birisi değil ki… Onun dediği gibi yapmışlar ve evlerine dönmüşler. Sonraki günlerde bakmışlar ki çocukları artık bal istemiyor!

Merak etmişler bunun sebebini. İmam-ı Âzam’a tekrardan rahatsız etmişler ve ona; “Efendim, ona bir cümle söylediniz. Nasıl onu baldan vazgeçirebildiniz? Nedir bunun hikmeti?” diye sormuşlar.

Gülümseyerek şöyle cevap vermiş İmam-ı Azam Ebu Hanife: “Kırk gün önce, ben de bal yiyordum. Bal yiyen birinin, başkasına ‘bal yeme’ demesi etkili olmazdı. Sizin ilk gelişinizde bal yemeyi kestim, önce nefsimde denedim bunu. Kendim bunu bırakmanın mümkün olduğunu görünce sözüm de ona tesir etti.”

Hikaye işte…

Merak ettiniz değil mi?

Günümüze bakıyorum da…

Bal yiyen arkadaşlar başkalarına bal yememe tavsiyesinde bulunuyor.

Sonra da 'yahu neden olmuyor' diye dert yanıyor!

Olmaz kardeşim!

Olmaz…

Samimiyet yok!

Bencillik var.

Malum…

Hafta sonu Konya’da yoğun bir program vardı. Siyasi partilerin genel başkanları ya da başkan yardımcıları Konya’dan hükümete yüklendi.

‘Kurtuluş Konya’dan başlayacak’

Bu cümleler de Saadet Partisi Genel Başkanı Mahmut Arıkan’a ait.

Kimden kurtulacağız?

Düşman kim?

Partinin il başkanı Mehmet Demirel abiyi severim.

Gerçekte samimi birisi ama siyasette çok samimiyetsiz gördüm.

Konya’da belediyenin arsa satışını doludizgin eleştiren ama el altından bal yiyen bir abimizin samimiyetsizliği Saadet Partisi’nin beklediği ‘kurtuluşu’ sağlayamaz.

Mehmet Ağabey bana kızmasın ama durum tam da böyle…

İşte tam da bu yüzden samimiyetsizlik kaybettiriyor.

Yoksa ‘Mekke’nin Fethi’ kutlamaları için akın eden gençler inansa Saadet Partisi’nin Konya’da yüzde 40 oyu olur.

Şimdilerde kaç?

Yüzde sıfır nokta bilmem kaç!

Bunu neye bağlıyorsunuz?

Samimiyet…

Samimiyetsizlik…

*/*/*/

Samimiyetsizlik bizi bozar!

Gazetecilikte fikri takip vardır.

Bunu hep yapmaya çalışırım.

Anadolu Gençlik Derneği Konya Şubesi her yıl geleneksel olarak ‘Mekke’nin Fethi’ni kutlar ve büyük organizasyonu öncesinde basın toplantısı ile duyurur.

Önceki yıl katıldığım toplantıda Anadolu Gençlik Derneği Konya Şube Başkanı Durmuş Ali Kara ‘Öyle bir gençlik yetiştiriyoruz ki…’ diyerek başladığı çalışmaları ballandıra ballandıra anlatmıştı.

Vallahi umutlanmıştım da…

“Öyle imkânlar sunduk ki, gençlerin yetenekleri ortaya çıktı. Yazılımcılar yetişiyor”

Tebrik etmek de lazım.

Ediyordum da…

Lakin o günden bugüne geçen zamanda 'bu gençler nerde?' diye sormaktan da kendimi alamıyorum.

Nerde abi bu gençler?

Hangi alanda kendilerini geliştirmişler?

Neredeler?

Dün yine basın toplantısı düzenledi Başkan Kara.

Bu gençler unutuldu mu?

O günden bugüne ne değişti?

Bu gençler hangi alanlara kazandırıldı?

Aynı şey…

Samimiyetsizlik…

Ve…

Samimiyetin olmadığı yerde bereket zaten durmaz!

Ha…

Benden hatırlatması…

Etkinlik yapmış olmak için ‘Mekke’nin Fethi’ programı da bir şey…

Hayırlı olsun…

Ne diyelim?