Türkiye’nin Kosova karşısında aldığı galibiyetle Dünya Kupası’na doğrudan katılmayı garantilemesi, şüphesiz büyük bir başarı. Ancak bu başarıyı alkışlarken, Türk futbolunun gerçek fotoğrafını da göz ardı etmemek gerekiyor.

Milli takım düzeyinde ortaya konan disiplinli ve organize oyun, umut verici bir tablo çiziyor. Sahada ne yaptığını bilen, sabırlı ve planlı bir takım var artık. Bu yönüyle bakıldığında, uzun süredir eleştirilen “istikrarsız milli takım” görüntüsünün yerini daha olgun bir yapının aldığını söylemek mümkün.

Fakat işin kulüp tarafına döndüğümüzde, aynı iyimser tabloyu görmek pek kolay değil. Türkiye’de birçok kulüp, sahaya neredeyse tamamen yabancı futbolculardan oluşan ilk 11’lerle çıkıyor. Bu durum kısa vadede rekabet gücünü artırıyor gibi görünse de, uzun vadede Türk futbolunun gelişimini ciddi şekilde sekteye uğratıyor.

Genç yerli oyuncular yeterince süre alamıyor, gelişim fırsatları sınırlı kalıyor ve en önemlisi futbol kültürünün sürdürülebilirliği zedeleniyor. Oysa güçlü bir milli takımın temeli, güçlü ve üretken kulüp yapılarından geçer. Eğer kulüpler kendi oyuncusunu yetiştiremiyorsa, bu başarıların kalıcı olması da zorlaşır.

Bugün milli takımın başarısında önemli pay sahibi olan oyuncuların büyük bir kısmı, gelişimlerini yurt dışında tamamlamış isimler. Bu durum bile başlı başına bir gösterge aslında. Kendi ligimiz, kendi oyuncusunu yeterince geliştiremiyorsa, burada ciddi bir sistem sorunu var demektir.

Kosova galibiyetiyle gelen Dünya Kupası bileti, elbette bir gurur kaynağı. Ancak bu başarı, Türk futbolunun tüm sorunlarını çözdüğü anlamına gelmiyor. Aksine, bu başarıyı sürdürülebilir kılmak için kulüp düzeyinde köklü değişimlere ihtiyaç var.

Yabancı oyuncu sayısı tartışması, sadece bir sayı meselesi değil; bir vizyon meselesidir. Yerli oyuncuya yatırım yapmadan, altyapıyı güçlendirmeden ve gençlere sahada gerçek fırsatlar vermeden kalıcı başarıdan söz etmek zor.

Sonuç olarak, evet… Türkiye Dünya Kupası’na gidiyor. Ama asıl soru şu: Bu başarı bir sistemin ürünü mü, yoksa bireysel çabaların geçici bir sonucu mu? Eğer doğru adımlar atılmazsa, bugün yaşanan sevinç yarının kaçırılmış fırsatına dönüşebilir.