İnsanoğlu, yaratılışından bu yana hep daha fazlasını istemiş; ufkun ötesini merak etmiş, imkansızı zorlamıştır. Gelişimin, keşfin ve başarının arkasındaki en büyük yakıt da bu arzulardır. Ancak arzu ile hırs arasında ince, kırılgan ama bir o kadar keskin bir çizgi vardır. İlki insanı ileriye taşıyan sağlıklı bir motivasyonken, ikincisi ruhu esir alan, gözü kör eden ve sonunda insanın kendisine kurduğu en büyük tuzaktır.

Hırs, sahiplenme duygusunun kontrolden çıkmış halidir. Masum bir "başarma isteği" olarak başlar; zamanla "her şeyi ben bilmeliyim, en çok ben sahip olmalıyım, benden üstünü olmamalı" saplantısına dönüşür. Bu noktada hırs, kişiye bir pusula olmaktan çıkar, onu uçuruma sürükleyen kör bir sürücüye dönüşür.

Tarihin sayfaları ve günlük hayatımız, doymak bilmeyen hırsın kurbanı olmuş insan hikayeleriyle doludur. Daha yüksek bir makam, daha çok kazanç veya bitmek bilmeyen bir onaylenme açlığı... Hırslı bir insan, zirveye ulaşmak için tırmandığı merdivenlerin aslında kumdan olduğunu fark edemez. O merdivenleri çıkarken geçtiği yollardaki dostlukları, aile bağlarını, iç huzurunu ve en önemlisi kendi vicdanını ardında bırakır. Zirveye ulaştığında ise etrafında ne paylaşacak bir dost kalmıştır ne de yaşayacak derman. Çünkü hırs, kazandıkça büyüyen, doydukça acıkan doyumsuz bir canavardır.

Oysa hayat, bir yarış pisti değil; sindirerek, hissederek, paylaşarak yürünen bir yolculuktur. Gerçek başarı, hayatın tadını kaçırmadan, elindekilerin kıymetini bilerek ve başkalarının kuyusunu kazmadan ilerleyebilmektir. Azim insanı dimdik ayakta tutar, hırs ise içten içe kemirir.

Hayatın sonunda elimizde kalacak olanlar unvanlar, servetler ya da raflardaki kupalar değildir. Bize kalan, geride bıraktığımız güzel izler, kalbini kazandığımız insanlar ve huzurlu bir vicdandır. Hırsın geçici parlaklığına kapılıp asıl hazineyi, yani insanlığımızı ve huzurumuzu kaybetmemek dileğiyle..