Mehmet Mert
UYARI/YORUM AİLE, TOPLUM ÇÖKÜYOR. ÜLKE ZOR BİR DÖNEMDEN GEÇİYOR….. UYANIN ŞU KIŞ UYKUSUNDAN!
Toplumun zekâsıyla dalga geçen, ahlaki değerlerini yerle bir eden, mide bulandıran kadın kuşağı programları ve reyting uğruna aile yapısını zedeleyen diziler derhal denetlenmeli!
Derhal!
Aile diye bir şey kalmadı, kör müsünüz siz? Bu diziler aileyi kurşuna diziyorlar, görmüyor musunuz?
Bu, bir toplumun intiharı değilse nedir? Kış uykusundan uyan artık!
Ortada aile de kalmayacak, toplum da kalmayacak, yok olup gideceğiz bizim vurdumduymazlığımız yüzünden!
RTÜK, sen ne işe yararsın, niçin varsın? Ülkenin dört bir yanında temsilcilikler açarsın da bu memleketin ekranlarına, çocuklarının zihnine, ailelerin mahremiyetine kim sahip çıkacak?
Sabah kuşağı adı altında insanların mahremiyetini ortaya döken, aile ilişkilerini reyting uğruna pazara çıkaran programlar… Akşam ekranlarında ihanetin, şiddetin, entrikanın ve ahlaksızlığın sıradanlaştırıldığı diziler… Sonra da dönüp gençler neden böyle, aileler neden dağılıyor diye birbirimize soruyoruz.
Ne bekliyordunuz?
Çocukların eline telefonu verip önüne ne çıkarsa izlemesine göz yumacaksınız; sonra da o çocukların ahlaklı, vicdanlı ve merhametli yetişmesini bekleyeceksiniz. Yahu kardeşim Olacak iş mi bu?
TikTok meselesi Şu hâle bir bakın. İnsanların birkaç saniyelik görüntülerle dikkatini, zamanını, mahremiyetini ve itibarını tükettiği bir düzen oluşmuş. çocukları ve gençleri koruyacak ciddi bir denetim mekanizması kurulmadan bu gidişata seyirci kalınamaz. Gerekirse TikTok’un ülkemizdeki faaliyetleri de hukuki ve toplumsal denetimden geçirilmeli, çocukları korumak adına etkili yaptırımlar uygulanmalıdır. Çocukların zihnini kim koruyacak? Aile mi, okul mu, devlet mi? Hepsi! Herkes sorumluluk alacak. Kimse “Benim haberim yoktu” diyerek kenara çekilemeyecek. Ama durun! Meseleyi yalnızca ekranlara bağlamayalım.
Konya’da yaşananlara bakın! Bir tarafta silahlar, bıçaklar, kavgalar, ölümler ve yaralanmalar… Diğer tarafta bağımlılık, aile içi şiddet, gençlerin geleceksizliği ve giderek büyüyen toplumsal öfke…
Şimdi soruyorum: Biz ne yaşıyoruz?
İnsanımız öfkesini kontrol edemiyorsa, aileler çocuklarına söz geçiremiyorsa, gençlerimiz şiddeti bir çözüm yolu olarak görmeye başlamışsa kimse çıkıp da her şey yolunda demesin!
Her şey yolunda değil! Bu işin şakası yok!
Denetim nerede? Caydırıcı ceza nerede? Toplum olarak biz nereye gidiyoruz? STK’lar nerede?
Toplumun her meselesinde açıklama yapan, etkinlik düzenleyen, protokol fotoğraflarında ön sıralarda yer almak için birbirleriyle yarışan sivil toplum kuruluşlarımız bu konularda neden bu kadar sessiz?
Aileyi konuşmak, gençliği korumak, bağımlılıkla mücadele etmek, ahlaki yozlaşmaya karşı ses yükseltmek yalnızca birkaç kuruluşun görevi mi?
STK dediğin yalnızca tabela, makam, koltuk, protokol ve fotoğraf karesi değil!
Sivil toplum, gerektiğinde toplumun vicdanı olmak, yanlışın karşısında durmak, yetkililere hesap sormak ve insanın elinden tutmaktır. Herkes kendi alanına çekilmiş, herkes kendi etkinliğinin, kendi reklamının, kendi hesabının peşinde. Peki bu memleketin çocukları ne olacak?
Kusura bakmayın ama bu sessizlik kabul edilebilir değil!
Yahu kardeşim, çocuklarımızın geleceği yanarken hâlâ salon toplantısı, protokol sırası ve sosyal medya paylaşımı peşinde koşulmaz! Sahaya ineceksiniz. Aileye ulaşacaksınız. Genci dinleyeceksiniz. Bağımlılıkla mücadele eden insanın elinden tutacaksınız.
Kamu görevlileri, yerel yöneticiler nerede?
Kaç gencin hayatına dokundunuz? Kaç aileyi dağılmaktan kurtardınız? Kaç çocuğu kötü alışkanlıklardan uzaklaştırdınız? Kaç mahallede gerçek bir değişim sağladınız?
Makam odalarında her şey düzenli görünebilir. Ama sokağın gerçeği başka! Mahallede uyuşturucu varsa, okul çevresinde kavga varsa, aileler çocuklarına ulaşamıyorsa, gençler umudunu kaybediyorsa raporlarınızın ne anlamı var?
Sayın Celal Büyük hocam; Öncelikle Konya İl Müftülüğü görevinizin hayırlı olmasını diliyorum.
Göreve geldiğiniz günden bu yana sahaya inen, halkla ve gençlerle temas kuran bir çalışma anlayışı ortaya koyduğunuzu görüyorum. Farklı camilerde program düzenlemeniz, din hizmetini yalnızca makam odasında değil, toplumun içinde yürütmeye çalışmanız takdire değer.
Bu gayretinizi önemsiyorum. Konya’nın manevi hayatı ve toplumsal dayanışması açısından bu çalışmaların değerli olduğunu düşünüyorum.
Ancak Konya gibi manevi kimliği güçlü, nüfusu büyük ve toplumsal sorumluluğu yüksek bir şehirde müftülüğün önünde çok daha büyük bir görev var.
Din hizmeti yalnızca caminin kapısından içeri giren insanla sınırlı değildir.
Gençlerin dünyasına girmek, ailelerin derdini dinlemek gerekiyor. Aile bütünlüğünün korunmasında, ahlaki değerlerin yaşatılmasında ve toplumsal huzurun güçlendirilmesinde daha güçlü bir irade ortaya koymak gerekiyor. İmamlarımız, vaizlerimiz ve din görevlilerimiz yalnızca namaz vakitlerinde değil, hayatın tam ortasında olmalı. Ancak bu sorumluluğu tek başına müftülüğe yüklemek de doğru değil.
Millî Eğitim Bakanlığı, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı, İçişleri Bakanlığı ve Diyanet İşleri Başkanlığı aynı masaya oturmalı. Konya’da Valilik, Büyükşehir Belediyesi, ilçe belediyeleri, üniversiteler, müftülükler ve STK’lar ortak bir mücadele programı ortaya koymalı.
Birbirinden habersiz projeler değil, sonuç üreten bir iş birliği istiyoruz.
Soruşturmaya biraz da oradan başlasak!
Bir camide yaşanan olumsuzluğu kınamak kolay. Peki kamu malını yiyeni, kul hakkına gireni, yetimin hakkını gasp edeni, adaleti kendi çıkarına göre eğip bükeni de aynı gür sesle kınayabiliyor muyuz?
Ne zaman akıllanacağız? Ve en önemlisi…
Kendi içimizde nefsimize taht kurup oturan şeytan yerli ve millî mi? Bizim içimizdeki kibir, çıkarcılık, ikiyüzlülük, hırs, merhametsizlik, kul hakkı ve adaletsizlik başka bir ülkeden mi geliyor?
Kendi yanlışlarımızı görmeden başkasının yanlışını konuşmak ne kadar kolay!
Ahlak bekçiliği yaparken kendi hayatımızdaki yanlışlara gözümüzü kapatmak ne kadar büyük bir çelişki! Bu milletin evlatlarını korumak istiyorsak önce kendimize çeki düzen vereceğiz.
Devlet görevini yapacak. RTÜK denetleyecek. Belediyeler sorumluluk alacak. Müftülükler gençlere ulaşacak. Okullar ailelerle birlikte hareket edecek. STK’lar susmayacak. Kamu görevlileri makamlarının hakkını verecek.
Kimse bana çıkıp da “Biz bu konuda çalışıyoruz, şu projeyi yaptık, bu etkinliği düzenledik” demesin bayım! Ben yapılanı değil, ortaya çıkan sonucu görmek istiyorum. Söz değil, sonuç istiyorum. Fotoğraf değil, samimiyet istiyorum. Tören değil, mücadele istiyorum. Rapor değil, sahada değişim istiyorum.
Aile, toplum, hep birlikte tükeniyoruz…..
Herkes kendine gelsin!
Uyanın şu kış uykusundan!
Yahu kardeşim, daha neyi bekliyorsunuz?
Yarın çocuklarımızın yüzüne bakacak bir vicdanımız olsun istiyorsak bugünden harekete geçmek zorundayız.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.