CHP’de yaşanan tartışmalar artık yalnızca bir genel başkanlık meselesi olmaktan çıkmış durumda. Parti içinde yaşanan her gelişme, her görüntü ve her iddia artık yalnızca örgüt içi bir tartışma değil; kamuoyunun gözünde partinin yönetim kapasitesini ve siyasi istikrarını sorgulatan bir sürece dönüşüyor.

Son günlerde ortaya atılanlar ve kamuoyunda geniş yankı uyandıran “Özgür Özel’in CHP Genel Merkezi’nden polis eşliğinde çıkarıldığı” yönündeki tartışmalar da tam olarak bu çerçevede değerlendirilmeli. Siyasette bazen olayın kendisi kadar, o olayın toplumda oluşturduğu görüntü de önemlidir. Çünkü siyaset yalnızca gerçekler üzerinden değil, algılar üzerinden de şekillenir.

Bir siyasi partinin genel merkezi sıradan bir bina değildir. Orası yalnızca yöneticilerin oturduğu bir yer değil; aynı zamanda siyasi otoritenin, karar alma mekanizmasının ve parti kimliğinin temsil edildiği bir merkezdir. Bu nedenle bir genel merkez etrafında ortaya çıkan her kriz görüntüsü, doğal olarak partinin iç dengelerine ilişkin soruları da beraberinde getirir.

Tam da bu nedenle CHP binasında yaşanan görüntüler yalnızca güvenlik ya da prosedür tartışması olarak değerlendirilemez. Polislerin parti binasına giriş yaptığı süreçte yaşanan gerilim sırasında, direnen bir CHP’linin Atatürk posterini polislerin üzerine atması da kamuoyunda dikkat çeken ve tartışılan görüntülerden biri oldu. Çünkü Atatürk, CHP açısından yalnızca tarihsel bir figür değil, partinin kurucu siyasi kimliğinin en önemli sembolüdür.

Ancak tartışmayı büyüten yalnızca posterin atılması değildi; sonrasında Atatürk posterinin polisler tarafından yerden alınarak bir kenara bırakıldığı görüntüler de birçok kişi açısından kolay kabul edilebilir bir tablo olarak görülmedi. Mesele burada polis ya da güvenlik tartışmasının ötesindedir. Çünkü söz konusu olan, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusunun ve aynı zamanda CHP’nin siyasi hafızasının en güçlü sembolünün kriz atmosferi içinde sıradan bir nesne gibi görüntüye yansımasıdır. Bu görüntü, toplumun bir kesiminde rahatsızlık oluştururken bir başka kesim için de siyasetin sembollerle kurduğu ilişkinin sorgulanmasına neden oldu.

Siyasette semboller önemlidir. Çünkü bazen toplumun hafızasında olayların tüm ayrıntıları değil, o semboller etrafında oluşan görüntüler kalır. Böyle bir görüntü de ister istemez tartışmayı yalnızca güvenlik boyutundan çıkarıp temsil, aidiyet ve siyasi hafıza meselesine dönüştürüyor.

CHP bugün yalnızca isimler arasında yaşanan bir rekabetin içinde görünmüyor. Daha derinde bir güç mücadelesi yaşanıyor. Tartışma artık “Kim genel başkan olacak?” sorusunu aşmış durumda. Esas soru şu: Partide belirleyici olan hukukî unvanlar mı olacak, örgütsel meşruiyet mi, yoksa siyasî etki gücü mü?

Özgür Özel’in grup başkanlığı üzerinden verdiği mesaj da, parti içindeki tartışmalar da aynı zemine oturuyor: Yetki ile etkinlik arasındaki mücadele…

Türkiye siyasi tarihi bize çok şey öğretti. Partilerde bazen genel merkez güçlü görünür ama siyaset başka merkezlerde şekillenir. Bazen resmî makamlar belirleyici olur, bazen de perde arkasındaki etkiler.

Asıl dikkat çekici olan ise CHP’de yaşanan her gelişmenin artık yalnızca parti içi bir mesele olmaktan çıkmasıdır. Çünkü ana muhalefet partisinde yaşanan her kriz, ister istemez Türkiye siyasetinin genel dengelerini de etkiler.

Siyasette güç yalnızca bir koltuğa sahip olmak değildir. Güç bazen yön verme kapasitesidir, bazen insanları aynı hedef etrafında tutabilmektir, bazen de kriz anlarında görüntüyü yönetebilmektir.

Ve siyasette çoğu zaman insanlar yaşanan olayı değil, akıllarında kalan görüntüyü hatırlar.

Bugün CHP’nin önündeki asıl mesele de tam burada duruyor: Parti, görüntülerin sürüklediği bir tartışmanın mı peşinden gidecek, yoksa kendi içindeki güç mücadelesini yönetebilecek mi?

Çünkü siyasette en zor şey seçim kazanmak değil; kendi içindeki dengeyi koruyabilmektir.