Yaz bahar ayları geçer güz sonu kış’a gelinir
Üç yüz altmış beş gün sonra yeni yıla girilir
Her geçip giden yıl ile bir ömür tüketilir
Eski yılın neşe hüznü sade anılar kalır
Yeni girilen bu yıla bol umutla bakılır.

İnsanlar böyle sevinçli ama hep zarardadır
Kopan her takvim yaprağı ömrümüzü azaltır
Acaba kim zararda bu işte kim kazançlıdır
Her şeye rağmen gelecekten beklentimiz çok olur
Ömür yılsonu zararda başka çaresi yoktur.

Eskiyen yıl gidip yeni yıl devreye girince
Gençler bir yaş büyüyor onlar pek sevinç içinde
Hayat mücadelesi gelip ben buradayım deyince
Takvim yaprağını koparmaya elimiz varmaz
Yaşanmış yıl bitecek o asla yerinde kalmaz

Yaş durmadan ilerledi devrildi bütün yıllar
Bak ağardı döküldü o siyah sakallar saçlar
Ömür sonu yaklaşmış bak altmış yetmiştir yaşlar
Kimler ölür kimler kalır hayatın düzeni böyle
Rabdan başka kalan var mı bana sen onu söyle.

Ozan İsmail ne olur sen bari karamsar olma
Rabbine daima şükret sakın hayattan yılma
Geçen yıl neler yaptın şimdi ne var ki aklında
İyilik yapabilirsen yap kötülükten yana olma
Zarar görmez insanlar Rabbine olan aşkıyla