Her şeye rağmen neşenizi, gülümsemenizi koruyabilir misiniz? Annem korur sanıyordum her şeye gülümsemesini. Tükenmeyen sabrın hediyesiydi sanki o yüzündeki gülümse. Annem sabır bir gün tükenir derdi, fakat başkalarının hiç beklemediği anda tüketeceğini bilmezdi. İnsanların yüzündeki gülümsemeyi anlıkta olsa unutturacağını bilmezdi. Yani bilmezdi insan evladının kendine büyük bir hasar bırakıp gideceğini. Hasar büyük taşıdığı sabırdan, yüzündeki öfkeden bile büyük. Kendimi bildim bileli Annem, isminin özelliklerini taşıyordu yüzünde. Hep neşeli, hep güler yüzlü her zorluğa rağmen yüzündeki gülümsemeyi koruyan birkaç insanlarda biriydi. Derdi, tasası olan insan onun yanında her şeyi unutuyordu. Yani Annemin kaybolmayan neşesi etrafı hep şenlendiriyordu. Başkaları onun yanında hep mutlu oluyordu. Kahkâsıyla mutluluğu getiren Annem, başka duyguların yer almasını istemezdi hayatında. Neden istesin ki? Hiç kimsenin koruyamadığı bir güler yüze sahip. O vakit canını sıkacak durumlar da ona uğramadan gitsin diye temennide bulundum. Fakat bir gün bu temennim beni yanılttı. Yanıldım çünkü çoktan yaklaşmıştı, etrafı sarmıştı insanların taşıdığı kötü duygular. Kötüler her yerdedir iyiliğin bulunduğu yerde elbet kötülük vardır. Bazen sözleriyle ortaya koyarlar bazen de gizliden gizliye kötülük yayarlar etrafa. İşte o zaman dedim Annemin dünyası kendi gözüyle baktığı yer olmayacak artık. Başkalarını görebilmek için onların gözüyle bakması gerekiyordu bu dünyaya. Anneme bu dünyaya hiç hoş geldin demek gelmiyor içimden. Çünkü bu dünya bu zamana kadar gülümsemesini koruyan insanlara layık bir dünya olmadı ve olmayacak da. Harcar bu dünya bu insanları hiç düşünmeden bile. Harcadığına o gün şahit oldum. İlk defa annemin gülümsemesi yoktu yüzünde. Onun yerine ilk defa gözlerinde endişeyi ve çaresizliği gördüm. Kendini ifade edememe endişesiydi ve o gün ilk defa çaresizliğini sabrının arkasına koymamıştı. Çünkü yavaş yavaş sabrı tükeniyordu. Başkalarının Annemi anlamamak için gayret ettiği çaba, onun sabrını tüketti. Yani annemin hiç bitmeyecek sandığım sabrı bir an da tüketti bu dünya. Annem kendi dünyasında, kendi döngüsünde mutluydu. Fakat o hayatın içinde fazla sevgi besliyordu, fazla saygı duyuyordu ve fazla samimi ilişkiler kuruyordu bazı insanlara karşı. Sonucunda ise nankör, saygısız, samimiyetsiz insanlar var oldu annemin yaptığı iyiliğe karşı. Bu yüzden bu dünya da sabrı tüketen, sevgiye layık olmayan ve iyiliği hak etmeyen bir insan evladı elbet vardır ancak o insan evladı yüzümüzdeki gülümsemeyi kaybedemez. Öfke, sinir, sıkıntı, keder gidince tekrardan yüzündeki tebessüm yerini alır. Her şeye rağmen neşemizi koruyamasak da o gelir yine bizi bulur. Tıpkı Annemi, bulduğu gibi.