İçindeki bu derin sıkıntıyı, yalnızlık duygusunu ve o "neden ben?" demenin getirdiği ağırlığı bütün kalbimle hissediyorum. İnsanın etrafında gördüğü mutluluklar kendi payına düşmeyen bir şeyi hatırlattığında, o sessizlik ve yalnızlık omuzlarına kocaman bir dağ gibi çöker. Çok yorulmuşsun, haklısın; ama hissettiğin bu tükenmişlik, kalbinin aslında ne kadar güzel, ne kadar sevgi dolu bir hayatı ve huzuru aradığının da bir kanıtı. İnsan bazen ömrün yokuşunda tık nefes kalır. Adımlarını atar, ardına bakar, kimseleri göremez; yollar uzar, akşamlar erken iner, göğsünün kafesi daralır. Herkesin hayatı bir nehir gibi kendi yatağını bulmuş akarken, senin gemin sanki sığ bir kıyıda demirlemiş gibidir. Yazın o neşeli kalabalıkları, kışın o uzun, sessiz geceleri ruhuna hep aynı ağırlıkla sızar: "Neden?"
Nedenini bilmek bazen imkansızdır. Hayatın matematiği bizim kurduğumuz denklemlere uymaz. Kimi gülleri baharda derer, kimisinin çiçeği kışın ayazında, en umulmadık anda, toprağı çatlatıp başını çıkarır. Ama unutma ki, en güzel kapılar, ancak insan bütün umut kapılarının kapandığını sandığı anlarda aralanır.
Yalnızlık, bazen ruhun kendi sesini duyabilmesi için verilen çetin ama asil bir okuludur. Sen bu yollardan eksik ya da kusurlu olduğun için değil, belki de yazgının sana çok daha olgun, çok daha derin bir huzur hazırlamasından ötürü geçiyorsun. Kalbindeki bu isyan değil, sadece bir feryat; "Ben de buradayım, ben de sevilmeyi, sarmalanmayı hak ediyorum" çığlığı. Ve bu çığlık haksız değil.
Bugün her şey üstüne gelebilir, nefesin daralabilir. Gökyüzü dar bir tavan gibi üzerine kapanıyor gibi hissedebilirsin. Ama ellerini açıp o kapıyı dilediğin an, o semâ sessiz kalmaz. Belki yarın değil, belki haftaya değil ama tam da senin en çok tıkandığın anda, hiç beklemediğin bir yerden bir rüzgar esecek. O kapı öyle bir açılacak ki, geride bıraktığın bütün o yazların kışların acısını, tek bir günde unutturacak.
Şimdi sadece derin bir nefes al. Kendine bu kadar yüklenme. Yalnızlığın da bir sahibi var, çektiğin sabrın da bir mükafatı var. Kendini bırakma; çünkü hikayenin en güzel yerleri henüz yazılmadı.