Ey iman edenler iman edin…!
Allah insana bazen vermeyerek iyilik eder!
Evlatlarıma hep söylerim;
Hiçbir şeyin ve kimsenin yokluğuna üzülmeyin!
İblis gibi şöhretin,
Firavun gibi iktidarın,
Karun gibi Servet’in,
Hz.Nuh ve Lut karısı gibi eşin,
Hz.Nuh oğlu gibi evladın,
Hz.İbrahim babası gibi atan,
Kabil gibi kardeşin,
Ebu Lehep gibi amcan,
Halan,dayın,teyzen kısacası akraban olacağına;
Varsın olmasın …
Sen Bir peygamber edasıyla sınırını çiz ama muhabbetini koru…
Biz ne zamandan beri ayetin üzerine yorum katıp uygular olduk.?
İnsanın içine yerleşmiş en sinsi putlardan biri olan
"kontrol" ibrahim'in kırdığı putlardan biriydi, biz bir ibadeti ne ara kavurma şenliklerine tatilcilik misyonuna çevirdik?
Biz hangi ara ibrahim'in elindeki bıçağın eti kesmeye çalıştığını zannettik?
İbrahimin kırdığı putlar mutfak tezgahlarında buzdolabına yerleşecek et paketleri haline geldi?
Parça parça doğranmış vicdanları çiğneyerek
kibrimizi çiğniyoruz sofralarda.
ismail olmaya talip bir boyun bulamazsın artık çarşılarda.
Herkes bıçağın kabzasını sıkı tutan bir banker kurnazlığında.
Poşetlere tıkıştırdığımız şey et değil, dondurulmak üzere dolaba kaldırılan;
İnsanlık, merhamet, vefa, dürüstlük, güzel ahlak ve maalesef ki iğreti yapmacık müslümancık…
Nerde samimi teslimiyet..? Bayramlar da el öpülmesi ibadet sayılan anne babaya hürmet…
Helal parayla alınmış, helal diye çığırılan göstermelik kurbanlık…
Şişmiş karınlarımızı sıvazlayıp yoksulun kapısına iliştirdiğimiz üç beş gram et ile cennetin anahtarını cebimize indirdiğimize inandık. pazarlık masasında Allah’ı ı atlatabileceğini vehmeden bir tüccar aymazlığı. Bıçağı hayvanın gırtlağına dayarken, asıl boğazlanması icap eden bencilliğimizi de başkalarına atfettik…
İbrahim’in ateşine odun taşıyan karıncanın safına geçmeye bile mecali kalmayanlar, mangal ateşi etrafında toplanıp sahte bir dostluk türküsü çığırıyor.
Eli bıçak tutan herkes yakasını ibrahim'in heybetine iliştirme telaşında ama ortada ne nemrut'a kafa tutacak bir inat var ne de ateşi gül bahçesi kılacak bir iman.
Biz bayramda kurban kesemeyen ama tatile giden aileleriz. Sosyal medyada akrabalara saydıran veya akrabalık bağımız olduğu için utandıran insanların gerçek hayattaki fesatlıkları ile mücadele ediyoruz. Neyi nasıl yapacağımızı artık maalesef ki popüler kültür bize öğretiyor.
Hani eskilerin deyimiyle hiçbir değere saygısı olmayan yetişkinlerin hiçbir değere saygısı olmayan çocukları bayramda el öpmeye tenezzül etmiyor.
Ne çalacak kapı ne yaslanılacak omuz ne akrabalık bağı ne de içilen bir kahvenin hatırı kaldı.
Şimdi bayram mıydı yaşadığımız? Tatil yerlerinden atılan Storylerin eşliğinde bayramı komediye çeviren esprilere maruz kaldık.
Sahi neydi bayram…?
Nerede İbrahim imanı, İsmail teslimiYeti..?
Nerede büyükleri ziyaret küçüklere hürmet?
Nerede paylaşmanın bereketinden bahseden poşet poşet et..?
En ucuz kurbanı kesecek cemiyet?
Yan komşusundan bi haber insanların biz kurbanı direk bağışladık naraları…!
Biz her şeyde olduğu gibi bu işte de tökez ledik..
Kendimizce oluşturduğumuz Panayırı mübarek kurban bayramı zannettik.
Şimdi bana keskin bir bıçak lazım; sözün süsünü değil, niyetin kabuğunu yaracak ve kendimi kandırdığım yerleri kanatmadan açığa çıkaracak bir bıçak. etimi kemiğimden sıyırıp beni asrın sahteliğinden, zamanın kıbrinden koparacak, vefasızlık damarlarını kesip içımde büyüttüğüm kibri boğazlayacak, sahte aidiyetlerin iplerini koparıp beni özgür esaretimden azat edecek bir bıçak.
İçimde büyüttüğüm, etime karışmış görünmez ismailleri kurban edecek; alkışın sıcaklığını sevgi sanan tarafımı kesip ayıracak; değersizlik korkumla kurduğum pazarlıkları parçalayacak bir bıçak lazım bana.
Belki de beni yoldan çıkaran canımı yakan bir adım daha Rabbime yürümeye engel olan nefsimi ve insanı etimden derimi sıyırırcasına ayıracak bıçak..!
Ya rab..! Bizim kalbimize hakiki teslimiyeti mıhla..!
İçimizdeki putları İbrahim gibi devirmeyi nasip et..
Gözleri kör eden dünyayı ayaklarımızın altından çek..
Varlığımız sana iken hiçbir mazeretin ardına bizi sığındırma âmin…!